ด.ญ.ซ่าส์ฆ่าไม่เลี้ยง: เมื่อเด็กสาวกลายเป็นนักฆ่าในโลกที่ไร้ความยุติธรรม

เมื่อหนังอนิเมะแอนิเมชั่นชื่อดังจากญี่ปุ่นถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์คนแสดงแบบเต็มรูปแบบ ผลลัพธ์ที่ออกมามักจะพลิกผันทั้งในทางดีและร้าย ด.ญ.ซ่าส์ฆ่าไม่เลี้ยง (Kite 2014) คือหนึ่งในตัวอย่างที่ชัดเจนของความท้าทายนี้ หนังบู๊ระทึกขวัญที่นำแสดงโดย ซามูเอล แอล. แจ็คสัน ในบทตำรวจหนุ่มใหญ่ และ อินเดีย ไอสลีย์ ในบทเด็กสาวนักฆ่าแสบซ่าส์ จะสามารถส่งมอบความมันส์และอารมณ์แบบต้นฉบับได้หรือไม่ มาติดตามกัน

เนื้อเรื่องย่อ (ไม่สปอยล์ตอนจบ)

เรื่องราวของ ซาวา (อินเดีย ไอสลีย์) เด็กสาววัย 18 ปี ที่สูญเสียพ่อซึ่งเป็นตำรวจจากการถูกหักหลังในคดีค้ามนุษย์ เธอจึงถูก คาร์ล เอเคอร์ (ซามูเอล แอล. แจ็คสัน) อดีตคู่หูของพ่อรับเลี้ยงดู และฝึกฝนให้กลายเป็นนักฆ่าเพื่อล้างแค้นให้กับครอบครัว หนังดำเนินเรื่องผ่านการไล่ล่าและสังหารเหล่าคนร้ายที่เกี่ยวข้องกับการตายของพ่อ โดยซาวาต้องต่อสู้ทั้งกับอาชญากรและกับระบบตำรวจที่ทุจริต เธอต้องตัดสินใจว่าจะเดินตามเส้นทางแห่งความแค้น หรือหาทางหลุดพ้นจากวังวนแห่งความรุนแรง

งานการแสดงและตัวละคร

ซามูเอล แอล. แจ็คสัน แสดงได้ตามมาตรฐานของเขาในบทตำรวจหนุ่มใหญ่ที่ดูเหนื่อยหน่ายกับชีวิต แต่กลับดูไม่โดดเด่นเท่าบทอื่น ๆ ที่เขาเคยเล่น ส่วน อินเดีย ไอสลีย์ ในบทซาวา ทำหน้าที่ได้ดีในฉากบู๊และฉากที่ต้องแสดงอารมณ์เย็นชา แต่การพัฒนาตัวละครยังไม่ลึกพอ ทำให้ผู้ชมอาจไม่รู้สึกอินไปกับการเดินทางของเธอ ตัวละครอื่น ๆ เช่น โอบูรี (คัลแลน แม็คออลิฟฟ์) เพื่อนวัยรุ่นที่เข้ามาเกี่ยวข้อง ก็ดูเป็นเพียงตัวประกอบที่ถูกใส่เข้ามาเพื่อเพิ่มความสัมพันธ์แบบโรแมนติกเท่านั้น

งานกำกับ ภาพ และดนตรี

ผู้กำกับ ราล์ฟ ซีแมน พยายามคงสไตล์อนิเมะดั้งเดิมไว้ด้วยการใช้ภาพแบบสโลว์โมชั่นและมุมกล้องที่ดุดัน แต่ก็ไม่สามารถซ่อนจุดอ่อนของบทและงบประมาณที่จำกัดได้ ฉากบู๊ค่อนข้างเรียบง่ายและไม่หลากหลาย ใช้เทคนิคแอคชั่นแบบเดิมซ้ำ ๆ ดนตรีประกอบโดย พอล เฮปเคอร์ และ มาร์คัส เวิร์มสเตท ยังช่วยเพิ่มอารมณ์เร้าใจในบางจุด แต่โดยรวมแล้วไม่น่าจดจำ

บทวิเคราะห์จากกองบรรณาธิการ

กองบรรณาธิการมองว่า ด.ญ.ซ่าส์ฆ่าไม่เลี้ยง เป็นหนังที่พลาดโอกาสสำคัญในการสร้างงานรีเมคที่ทรงพลัง ต้นฉบับอนิเมะมีเนื้อหาที่เข้มข้นและซับซ้อน แต่หนังกลับลดทอนทุกอย่างให้ง่ายขึ้น โดยเฉพาะการตัดประเด็นเรื่องเพศและความรุนแรงที่ทำให้อนิเมะโด่งดังออกไป ทำให้หนังดูจืดชืดและไม่กล้าพอ การเลือกให้เด็กสาววัย 18 ปีรับบทเป็นนักฆ่า แม้จะมีความสามารถด้านบู๊แต่กลับไม่สามารถถ่ายทอดความเจ็บปวดภายในได้อย่างลึกซึ้ง หนังจึงกลายเป็นหนังรีเวนจ์ธรรมดา ๆ ที่ขาดเอกลักษณ์

สรุป

ด.ญ.ซ่าส์ฆ่าไม่เลี้ยง เป็นหนังรีเวนจ์ที่พลาดโอกาสในการนำเสนอประเด็นเข้มข้นจากต้นฉบับ เหมาะสำหรับแฟนหนังบู๊ที่ต้องการดูแบบเบาสมองหรือแฟนซามูเอล แอล. แจ็คสัน แต่ไม่แนะนำสำหรับผู้ที่หวังจะได้อรรถรสแบบอนิเมะต้นฉบับหรือหนังที่ซับซ้อนทางอารมณ์